Pewnego wtorkowego wieczoru, około miesiąc po jej powrocie, siedziałam w salonie i pisałam esej na laptopie. Sienna weszła w szlafroku, wyglądając jak tragiczna królowa. Stanęła w drzwiach i wpatrywała się we mnie.
Podniosłam wzrok i zapytałam, czy potrzebuje telewizora.
Nie odpowiedziała.
Zaczęła ciężko oddychać i chwycić się za pierś.
Potem krzyknęła tak, jakby ją mordowano.
Moi rodzice wybiegli z kuchni. „Co się dzieje? Co się dzieje?” krzyknął mój ojciec.
Sienna wskazała na mnie drżącym palcem. Krzyczała, że moja aura ją dusi. Powiedziała, że robi jej się niedobrze na sam widok mojej twarzy, jakby miała zwymiotować. Powiedziała, że moja energia jest toksyczna i utrudnia jej gojenie.
Siedziałam tam oszołomiona.
Myślałam, że rodzice powiedzą jej, żeby przestała dramatyzować. Myślałam, że zrozumieją, jakie to absurdalne.
Ale się myliłam.
Mama spojrzała na mnie chłodno i kazała mi iść do pokoju. Powiedziała, że celowo denerwuję siostrę.
Wtedy zrozumiałam, że mam kłopoty.
Sienna odkryła nową broń: swoje zdrowie. Zrozumiała, że jeśli powie, że to ja ją rozchorowałam, nasi rodzice zrobią wszystko, co w ich mocy, żeby ją wyleczyć.
A ja byłam tą chorobą.
Eskalacja była przerażająco szybka.
Po tym wieczorze w salonie Sienna w pełni zaakceptowała swoją rolę. Nie była już tylko na mnie zirytowana. Zachowywała się, jakbym była materiałem radioaktywnym.
Gdy weszłam do kuchni, kiedy piła kawę, krztusiła się. Pobiegła do zlewu i zaczęła głośno i dramatycznie krztusić się, krzycząc, że moje perfumy wywołują u niej migreny.
Nawet nie używałam perfum.
Przestałam używać perfum i perfumowanego szamponu – tylko po to, żeby udowodnić jej, że się myli.
To nie miało znaczenia.
Twierdziła, że wyczuwała mój stres i że przyprawiał ją o palpitacje serca.
Punkt zwrotny dla mnie, osobiście – nielegalnie – nastąpił podczas kolacji. Mój ojciec nalegał, żebyśmy jedli razem, żeby „zżyć się jak rodzina”. Siedziałam na końcu stołu, z opuszczoną głową, ledwo przeżuwając jedzenie, żeby zachować ciszę.
Sienna opowiedziała historię o swoim byłym mężu, przedstawiając się jako święta, która zrobiła wszystko, żeby go uratować. Moi rodzice skinęli głowami na znak zgody i złożyli kondolencje.
Potem wzięłam solniczkę.
To było to. Tylko moje ramię poruszało się po stole.
Sienna upuściła widelec. Głośno uderzył o ceramiczny talerz. Zamknęła oczy i zaczęła hiperwentylować.
„Nie mogę” – jęknęła. „Nie mogę jeść. Patrzy na mnie tym osądzającym wzrokiem. Robi mi się niedobrze. Chce mi się wymiotować”.
Mój ojciec uderzył dłonią w stół. Spojrzał na mnie, twarz miał czerwoną z frustracji.
Powiedział mi, żebym przestała się gapić na siostrę.
Powiedziałam mu, że się nie gapię. Tylko biorę sól.
Nie obchodziło go to.
Powiedział mi, żebym zaniosła talerz do kuchni. Powiedział, że zaburzam wszystkim trawienie.
Wstałam, upokorzenie paliło mnie w policzkach.
Przechodząc obok Sieny, zobaczyłam to – tylko na sekundę.
Nie płakała.
Nie hiperwentylowała.
Uniosła kącik ust.
Uśmiech.
Spodobało jej się to. Testowała swoją moc, chciała zobaczyć, jak daleko może posunąć naszych rodziców, żeby się mnie wydziedziczyli.
Zjadłam obiad, stojąc nad zlewem w kuchni, jak służąca. Słyszałam, jak rozmawiają w jadalni.
Napięcie zniknęło. Śmiali się beze mnie.
Byli szczęśliwą rodziną.
Ta świadomość bolała bardziej niż krzyk.
Ale ostatecznym ciosem nie była kolacja.
To była kradzież.
Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️
