Czasami przychodzi szeptem, wyrafinowanym i cichym, wypowiedzianym tą samą ręką, którą później będzie podpisywać czeki i ściskać ważne dłonie. Wieczorem podczas gali Northern Business Foundation, upokorzenie siedziało obok niej na miejscu pasażera, podczas gdy on poprawiał krawat w ciemności, jakby ćwiczył rolę skrojoną na miarę.
Ricardo Valdés nie zapraszał żony na imprezy. Wykorzystywał ją. Była statystką, gdy okazja wymagała „wartości rodzinnych”, cieniem, gdy on chciał wyglądać na zdeterminowanego i ambitnego. Tego wieczoru nawet nie próbował. W samochodzie przyglądał się sukience Clary, jakby badał plamę.
„Stań za mną” – powiedział cicho, ostro. „Ta sukienka jest żenująca. Nic nie mów”.
Clara się nie sprzeciwiała. Kłóciła się, gdy jeszcze wierzyła, że rozum może zmienić nierozsądną osobę. Trzydzieści lat małżeństwa dało jej kolejną nauczkę: im bardziej się broniła, tym bardziej cieszył się władzą, jaką jej dawał. Sukienka nie była tania, nie do końca – po prostu prosta. Ciemnoniebieski materiał, czyste linie, skromny dekolt, elegancja, która nie krzyczała o uwagę. Ricardo uwielbiał uwagę, która krzyczała. Uwielbiał luksus, który obwieszczał go tak głośno, że nikt nie mógł pomylić go ze skromnością.
Sala bankietowa lśniła niczym kula śnieżna dla bogaczy. Kryształowe żyrandole rzucały światło na wypolerowane podłogi. Kelnerzy poruszali się jak wyćwiczone umysły. Dyrektorzy i politycy stali w kręgach, śmiejąc się z dowcipów, które słyszeli setki razy, mierząc się nawzajem uśmiechem, który nigdy nie sięgał ich oczu. Ricardo wszedł z wyćwiczoną pewnością siebie, z ręką wyciągniętą już do pierwszej osoby, z którą mógł porozmawiać. Clara zatrzymała się przy bocznym stoliku, niczym niezgrabna torebka – obecna, ale nie przeznaczona do oglądania.
Z tej perspektywy Clara obserwowała go przy pracy. Ricardo był w tym dobry. Mówił ciepłym głosem, uśmiechał się w odpowiednich momentach i pochylał głowę, okazując szacunek, nigdy się nie poniżając. Zbierał nazwiska i obiecywał, że się przedstawi, choć wcale nie miał zamiaru tego robić. Z „sukcesu” uczynił religię. Ludzie lgnęli do niego, ponieważ Ricardo nie tylko chciał łapać okazje, ale także być z nimi kojarzonym. Zbudował swoje życie na bliskości władzy i dziś wieczorem wierzył, że w końcu jest wystarczająco blisko centrum.
Ponieważ nowy właściciel konglomeratu, Javier Alcántara, był obecny po raz pierwszy.
Przejęcie było wszystkim, o czym Ricardo mówił od tygodni. Ćwiczył uścisk dłoni. Poprawiał wymowę imienia Clary, jakby to ona spotykała miliardera. Ćwiczył żarty przed lustrem. W oczach Ricarda to nie była gala; to było pole bitwy, gdzie jedna chwila mogła wynieść go na wyższy poziom prestiżu.
Clara starała się pozostać niewidzialna, ale coś niepokojącego gryzło ją pod żebrami, stary ból, którego nie potrafiła nazwać. Były takie wieczory, gdy czas wydawał się cienki, jakby teraźniejszość była jedynie prześcieradłem rozciągniętym nad przeszłością. Światła, muzyka, zapach drogich perfum – wszystko to przywoływało wspomnienia, które skrywała. Powtarzała sobie, że to nerwy. Powtarzała sobie, że to tłum. Nie rozumiała jeszcze, że atmosfera w pomieszczeniu zaraz się zmieni.
Aby kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️
