Pytanie wyrwało mi się z ust, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Co się stało, Ryan?
W tym momencie Victoria nagle pojawiła się w naszych drzwiach niczym demoniczny intruz. Matka Ryana miała swój własny klucz. Oczywiście, granicę, którą starałam się wyznaczyć od początku naszego małżeństwa, ale którą zepchnęła na margines rodzinna tradycja. Musiała podsłuchiwać z korytarza, czekając na sygnał, by dołączyć do spektaklu.
„Zawsze była zazdrosna o Sophię” – syknęła Victoria, podchodząc do mnie drapieżnym wzrokiem. „Zobacz, co teraz narobiła”.
Próbowałam wstać, rozpaczliwie szukając łazienki, gdzieś indziej niż w tym pokoju, gdzie atmosfera była przesycona oskarżeniami. Dłonie Victorii chwyciły mnie za ramiona i przycisnęły do kanapy z zaskakującą siłą jak na kobietę w jej wieku. Jej zadbane paznokcie wbiły się w moją szpitalną koszulę, odsłaniając bolesne blizny po czterech igłach.
„Krwawię” – wyszeptałam, jakby ta oczywista prawda mogła przełamać ich wspólne szaleństwo. „Potrzebuję tego”.
„Musisz wziąć odpowiedzialność” – zadrwiła Victoria. „Sophia jest w ósmym miesiącu ciąży i promienieje. A ty niszczysz to, co dał ci Bóg, bo nie znosisz szczęścia innych”.
Najgorszy był pokój dziecięcy na piętrze. Spędziłam trzy tygodnie, malując go na słoneczną żółć, żeby zrobić niespodziankę. „Neutralność płciowa nie oznacza bezbarwności” – wyjaśniłam Ryanowi, pokazując mu próbki farb o sugestywnych nazwach, takich jak „Proszek wiertniczy” i „Krem maślany”. Powiesiłam małe białe zasłony z nadrukiem słonia i spędziłam całą sobotę, składając komodę z 47 oddzielnych części i instrukcji napisanej przez kogoś, kto ewidentnie nienawidził ludzkości.
Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️
