Łzy spływały mu po policzkach. Prawdziwe łzy, nie te wyreżyserowane przez polityków przed kamerami. W sali zapadła cisza, jak wtedy, gdy coś prywatnego niespodziewanie staje się publiczne.
„Szukałem cię przez trzydzieści lat” – powiedział Javier ledwo słyszalnie. „Nigdy nie przestałem. Nigdy nie przestałem cię kochać”.
Za nim szklanka rozbiła się o podłogę. Dźwięk przebił ciszę, ostry jak wystrzał z pistoletu w kryształowej komnacie. Ricardo Valdés upuścił swój kieliszek. Czerwone wino rozlało się niczym plama na białym marmurze.
Clara się nie poruszyła. Miała zbyt dużo myśli. Twarze wokół niej zbladły. Widziała tylko oczy Javiera – stare, pomarszczone, ale wciąż z tą samą intensywnością, którą pamiętała z czasów, gdy wierzyła, że miłość może być prosta.
Bo Javier był jej pierwszą miłością.
Wtedy Clara była młoda, spłukana i uparcie pełna nadziei. Javier też był młody, pełen ambicji i uśmiechu, który sprawiał, że świat wydawał się lżejszy. Układali plany w tanich knajpkach, szkicowali swoją przyszłość na serwetkach i wierzyli, że uda im się uciec od tej sytuacji dzięki całkowitemu poświęceniu. Clara była jedyną osobą, której Javier całkowicie ufał; Javier był pierwszym mężczyzną, który sprawił, że Clara poczuła się zauważona.
A potem koniec.
To nie było czyste zerwanie. Żadnego zamknięcia. Skończyło się nieporozumieniem tak ostrym, że rozdzieliło życie na dwie części. Listem, którego Clara nigdy nie otrzymała. Plotką rozpuszczoną przez kogoś z egoistycznymi pobudkami. Krokiem, który podjęła ze strachu i dumy. Javier próbował się z nią skontaktować, ale ktoś powiedział mu, że już go nie chce – że wyszła za mąż za kogoś innego i chce zapomnieć. Clara wierzyła, że odszedł. Przez trzydzieści lat oboje nosili w sobie inne kłamstwo, a oba kłamstwa zbudowały mury.
Teraz mury waliły się w gruzy, w pokoju pełnym obcych.
„Javier” – wydusiła Clara cienkim głosem. – „Nie tutaj”.
„Wiem” – powiedział, wciąż trzymając ją za ręce. „Ale wyobrażałem sobie tę chwilę od dziesięcioleci. Obiecałem sobie, że jeśli kiedykolwiek cię jeszcze zobaczę, nie pozwolę ci zniknąć”.
Ricardo ruszył naprzód, z twarzą czerwoną od gniewu i paniki, z urażona dumą w obecności ludzi, którzy się liczyli.
„Co to, do cholery, jest?” – zapytał Ricardo zbyt głośno. „Znasz moją żonę?”
Javier spojrzał na niego po raz pierwszy i napięcie zniknęło z jego twarzy. Miliarder nie wyglądał na pogardliwego. Nie musiał. Jego spokój był bardziej złowrogi niż gniew.
„Nie tylko ją znam” – powiedział Javier. „Była miłością mojego życia”.
Ponowne szmery narastały i rozprzestrzeniały się jak ogień. Ludzie pochylali się. Oczy błyszczały zainteresowaniem. Ktoś dyskretnie podniósł słuchawkę. Usta Ricarda otworzyły się, zamknęły, a potem wybuchnęły śmiechem, który brzmiał jak duszący kaszel.
„To niedorzeczne” – powiedział Ricardo. „Klaro, powiedz coś. Powiedz mu, że źle cię zrozumiał”.
Klara poczuła znajomą potrzebę ochrony wizerunku męża, rozładowania napięcia, przeprosin za swoje istnienie. Ten instynkt doskonaliła przez lata, był odruchem. Ale dziś wieczorem, z ciepłymi dłońmi Javiera wokół swoich i wzrokiem całego pokoju, Klara doświadczyła czegoś, czego nie czuła od dawna: pozwolenia.
Bez pozwolenia Javiera.
Swojego.
Odwróciła się lekko i spojrzała na Ricarda, jakby naprawdę widziała go po raz pierwszy, nie jako męża, którym musiała zarządzać, ale jako mężczyznę, którym naprawdę był.
„Ricardo” – powiedziała Klara, starając się uspokoić głos – „latami powtarzasz mi, że jestem hańbą. Ukrywasz mnie, uciszasz, traktujesz mnie jak mebel, którego zakupu żałujesz. Dziś wieczorem nie zrobiłeś nic więcej. Zrobiłeś to tylko publicznie”.
Słowa uderzyły jak cios – nie mocny, ale nieomylny. Twarz Ricarda się skrzywiła. Jego wzrok powędrował ku obserwującym go dyrektorom. Mógł tolerować prywatny brak szacunku. Ale nie zniósłby zdemaskowania.
Uścisk Javiera osłabł, ale nie puścił. Zniżył głos, jakby chciał osłonić Clarę przed wzrokiem innych, nawet stojąc w środku.
„Kiedy zniknęłaś” – powiedział Javier – „szukałem cię. Poszedłem do twojej rodziny. Poszedłem do twojej dawnej pracy. Powiedzieli mi, że mnie nie chcesz. Że jesteś mężatką”. „Że chcesz, żebym przestała”.
Gardło Clary się ścisnęło. Powoli pokręciła głową, a każdy jej ruch był ciężki z wiekiem.
„Nie wiedziałam” – wyszeptała. „Myślałam, że wybrałaś kogoś innego. Myślałam, że odeszłaś”.
Ricardo zacisnął szczękę. Po raz pierwszy zdawał się zdawać sobie sprawę, że nie jest tym, kim jest.
