Miałam 55 lat i byłam świeżo po owdowieniu po 36 latach małżeństwa, kiedy na pogrzebie męża znalazłam coś, co sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy kiedykolwiek naprawdę znałam mężczyznę, którego kochałam.

Nazywał się Greg – na papierze Raymond Gregory, ale dla mnie był po prostu Gregiem.

Byliśmy małżeństwem od 36 lat. Bez dramatów. Bez bajki. Po prostu spokojne życie, skupione wokół list zakupów, konserwacji samochodu i jego zwyczaju ciągłego siedzenia na zewnątrz restauracji „na wypadek, gdyby jakiś idiota wjechał przez okno”.

W deszczowy wtorek ciężarówka nie zatrzymała się na czas.

Jeden telefon. Jedna wizyta w szpitalu. Jeden lekarz, który powiedział: „Bardzo mi przykro”. Moje życie natychmiast podzieliło się na „przed” i „po”.

Podczas pogrzebu czułam się pusta. Płakałam, aż bolała mnie skóra. Siostra musiała zapiąć mi sukienkę, bo ręce mi się trzęsły.

Greg wyglądał spokojnie, ubrany w granatowy garnitur, który kupiłam na naszą ostatnią rocznicę. Jego włosy były starannie uczesane.

Jego dłonie były złożone, jakby odpoczywał.

Przyniosłam pojedynczą czerwoną różę. Kiedy pochyliłam się, żeby umieścić ją między jego dłońmi, zobaczyłam coś jeszcze: małą białą karteczkę pod jego palcami.

Ktoś ją tam położył, nie mówiąc mi o tym.

Włożyłam karteczkę do torby i poszłam do toalety. Kiedy ją przeczytałam, zamarłam.

„Chociaż nigdy nie będziemy razem tak, jak na to zasługiwaliśmy, moje dzieci i ja będziemy cię kochać na zawsze”.

Greg i ja nie mieliśmy dzieci.

Nie z wyboru. Bo nie mogłam.

Lata prób i błędów. Cichy ból serca. I Greg, który ciągle mi powtarzał: „To tylko ty i ja. Jesteś wystarczająca”.

Obejrzałam nagranie z monitoringu.

Kobieta w czerni podeszła sama do trumny, rozejrzała się i wsunęła mu karteczkę pod dłonie.

Susan Miller, jego dostawca. Ktoś, kogo wcześniej poznałam.

Rozmawiałem z nią na pogrzebie. Przy wszystkich twierdziła, że Greg ma z nią dwójkę dzieci.

Nie mogłem zostać. Wyszedłem.

Później, sam w domu, otworzyłem pamiętniki Grega. Jedenaście.

Każda strona była o nas: naszym życiu, naszych zmaganiach, mojej niepłodności, jego niezachwianej lojalności.

Nie było drugiej rodziny.

Potem ton się zmienił. Pisał o Susan – konfliktach w pracy, nieudanych porodach, groźbach. Pisał, że ma dzieci i że nie chce ich skrzywdzić.

Nie były jego.

Zadzwoniłem do Petera, najlepszego przyjaciela Grega. Uwierzył mi od razu.

Jego syn, Ben, odwiedził Susan w domu. Prawda wyszła na jaw.

Susan skłamała. Chciała zemsty. Chciała, żebym cierpiał tak jak ona.

Nie było żadnych sekretnych dzieci. Żadnej zdrady. Tylko okrucieństwo przebrane za żal.

Tej nocy płakałam – nie z wątpliwości, ale z ulgi.

Zaczęłam spisywać prawdę. Żeby ją zachować. Żeby ją zapamiętać.

Moje małżeństwo nie było kłamstwem.

Greg był niedoskonały, uparty, ludzki – i kochał mnie.

Ta prawda była wszędzie w jego dziennikach, pisana w kółko:

„Kocham ją”.

Aby żyć pełniej, przejdę na następną stronę lub kliknę na miniaturki (>), a skontaktuję się z DELA na Facebooku.